Vladislav Petkoviç Dis - Nirvana

Mbrëmë më erdhën të vdekurit,
Varret e reja dhe shekujt e vjetër;
M'u afruan si të isha viktima,
Si kalueshmëri ngjyre e sendeve.

Mbrëmë më erdhën detrat,
Të gjithë tharë, pa valë dhe shkumbë,
Erë e vdekur frynte nga bjeshka,
Përpiqej gjthësinë ta lëvizte.

Mbrëmë më erdhi fati
Shpirtvdekur, dhe ëndërr e lules së vdekur,
Mbrëmë ishte të tëra pranverat e vdekura:
Dhe aromë e të vdekurve kudo sillej.

Mbrëmë dashuria erdhi te unë,
Dashuri e vdekur e të gjitha kohëve,
Të dashuruarit, përqafuar me vdekjen
Nën puthjet e kujtimeve të vdekura.

Dhe çdo gjë që ishte dikur,
Hija e tyre, çdo gjë që kishin,
Çdo gjë kurrë më nuk lajmërohet,
Kurrë më - erdhën te unë.

Aty ishin rëtë e vdekura,
Kohë e vdekur me historinë e ditës,
Aty ishin rrezet e vrara:
Gjithë bredhjet i shtypte nirvana.

Edhe nirvanë kishte atëherë
Shikimin  që s'e ka syri i njeriut:
Pa re, pa gëzim, pa vuajtje,
Shikim i vdekur dhe thellë i zbrazët.

DHe ai shikim, si të ishte një gur,
Ra në mua dhe në ëndrra,
Në ardhmërinë, në hapësirën e largët,
Mbi idetë, dhe mbi gjithë mendimet e reja.

Mbrëmë më erdhën të vdekurit,
Varret e reja dhe shekujt e vjetër;
M'u afruan si të isha viktima,
Si kalueshmëri ngjyre e sendeve.

1911
Përktheu: Emin Kabashi

****


Владислав Петковић Дис - Нирвана

Ноћас су ме походили мртви,
Нова гробља и векови стари;
Прилазили к мени као жртви,
Као боји пролазности ствари.

Ноћас су ме походила мора,
Сва усахла, без вала и пене,
Мртав ветар дувао је с гора,
Трудио се свемир да покрене.

Ноћас ме је походила срећа
Мртвих душа, и сан мртве руже,
Ноћас била сва мртва пролећа:
И мириси мртви свуда круже.

Ноћас љубав долазила к мени,
Мртва љубав из свију времена,
Заљубљени, смрћу загрљени
Под пољупцем мртвих успомена.

И све што је постојало икад,
Своју сенку све што имађаше,
Све што више јавити се никад,
Никад неће к мени дохођаше.

Ту су били умрли облаци,
Мртво време с историјом дана,
Ту су били погинули зраци:
Сву селену притисну нирвана.

И нирвана имала је тада
Поглед који нема људско око:
Без облака, без среће, без јада,
Поглед мртав и празан дубоко.

И тај поглед, к'о кам да је неки,
Падао је на мене и снове,
На будућност, на простор далеки,
На идеје, и све мисли нове.

Ноћас су ме походили мртви,
Нова гробља и векови стари;
Прилазили к мени као жртви,
Као боји пролазности ствари.